Galerie foto's 2010

De Plompe Toren aan de Oosterschelde
De Plompe Toren (ook wel Plompetoren) is een kerktoren aan de Oosterschelde, een paar kilometer ten zuiden van Burgh-Haamstede. De toren is het enige restant van Koudekerke, een dorp op Schouwen-Duiveland dat eind 16^e eeuw in de Oosterschelde verdween.

De Westerlichttoren in Burgh-Haamstede
De Westerlichttoren is een bekende vuurtoren in Haamstede. De toren is ontworpen door L. Valk en gebouwd in 1837. Met zijn 53 meter hoogte (boven het maaiveld) en een lichthoogte van 58 meter boven zeeniveau, is de toren één van de grootste vuurtorens van Nederland.
De basis van de toren wordt gevormd door ongeveer 2,5 meter dikke muren, die naar boven toe steeds dunner worden. Hij is beschilderd met een rode en een witte band die in een spiraal omhoog lopen. Een deels stenen en deels ijzeren trap van 226 treden voert naar de top. Bemand is deze toren niet meer. Het radarbeeld wordt doorgestuurd naar de Kustwachtpost Ouddorp.

Deze vuurtoren is vooral ook bekend door het feit dat graficus Oxenaar zijn beeldtenis heeft gebruikt op het vroegere bankbiljet van 250 gulden, dat daardoor bekend werd als "de vuurtoren".

Roter Sand - Rammstein
Via Rammstein - Roter Sand - ben ik op het idee gekomen om de vuurtoren van Burgh-Haamstede te fotograferen. Roter Sand is namelijk ook een vuurtoren. Een vuurtoren die in het zuidoostelijke deel van de Noordzee (Duitse Bocht) staat. Het in 1885 voltooide gebouw is als lichtbaken buiten gebruik gesteld, maar desondanks wordt de toren nog steeds als markeringspunt en visueel object als verzekering gebruikt voor de ondiepte "Roter Sand". Vanwege deze ondiepte durven zware schepen met een grote diepgang slechts op 1,5 zeemijl de toren te passeren. Deze vuurtoren was het eerste door mensen op de zeebodem opgerichte bouwwerk en groeide daarom snel uit tot een symbool van technologische vooruitgang.
De vuurtoren Roter Sand heeft een totale hoogte van 52,5 meter, waarbij ook het fundament onder water wordt meegerekend. Bij laag tij bedraagt de hoogte boven de zeespiegel 30,7 meter. De lichthoogte ligt op 24 meter boven gemiddeld hoogwater.
Het fundament is rond van vorm en staat bij eb ongeveer 1,5 meter boven de waterspiegel uit. Daarboven versmalt de toren zich. Hij heeft een rood-witte kleur en de ongeveer acht meter hoge voet is zwart. De kleurvolgorde is wit-rood-wit-rood-wit, waarbij de vijf kleuren tegelijkertijd de vijf verdiepingen markeren.

Eine Liebe, ein Versprechen
Sagt, ich komm zurück zu dir
Nun ich muss es leider brechen,
Seine Kugel steckt in mir
Eine liebe, zwei Pistolen
Eine zielt mir ins Gesicht.
Er sagt, ich hätte dich gestohlen,
Dass du mich liebst weiß er nicht.

Roter Sand und zwei Patronen
Eine stirbt im Pulverkuss.
Die Zweite soll ihr Ziel nicht schonen,
Steckt jetzt tief in meiner Brust.

Eine Liebe, ein Versprechen
Ach das Blut läuft aus dem Mund
Und keiner wird mich rächen,
Sinnlos gehe ich zu Grund.
Eine Liebe, zwei Pistolen
Einer konnte schneller zielen
Nun ich bin es nicht gewesen,
Jetzt gehörst du ihm.

Roter Sand und zwei Patronen
Eine stirbt im Pulverkuss.
Die Zweite soll ihr Ziel nicht schonen,
Steckt jetzt tief in meiner Brust.

Roter Sand und weiße Tauben
Laben sich an meinem Blut.
Am Ende gibt es doch ein Ende,
Bin ich doch zu etwas gut.

Roter Sand und zwei Patronen
Eine stirbt im Pulverkuss.
Die Zweite soll ihr Ziel nicht schonen,
Steckt jetzt tief in meiner Brust.

Neeltje Jans
Neeltje Jans is als werkeiland een onderdeel van de Oosterscheldekering. Na het voltooien van de Deltawerken is er op Neeltje Jans een informatie- en attractiepark geopend. In het informatiecentrum is een expositie over de Deltawerken te zien met (visuele) informatie.
Neeltje Jans is 59 hectare groot en ligt halverwege de Oosterscheldekering tussen Schouwen en Noord-Beveland, maar hoort niettemin bij de gemeente Veere op Walcheren. De naam is een oude volksbenaming voor Nehalennia.
Vroeger was Neeltje Jans een zandplaat in de monding van de Oosterschelde. Door de zandplaat op te hogen is het werkeiland gecreëerd, dat ten tijde van de bouw van de stormvloedkering werd gebruikt. Toen het werk in 1986 klaar was, hebben Natuurmonumenten en Het Zeeuwse Landschap het eiland opgekocht en omgevormd tot natuurgebied dat onderdeel is van Nationaal Park Oosterschelde. De naam Neeltje Jans is verkregen door een boot die op de zandplaat vastgelopen is en die ook die naam droeg.

De SNEEUWlinie
Op 10 en 11 januari 2009 heb ik een reeks foto's "IJSlinie: Bevroren Weerwater en de Kunstlinie" gemaakt van het bevroren landschap met de Kunstlinie in Almere. Op deze reeks heb ik een vervolg gemaakt "SNEEUWlinie: Kunstliniesporen in de sneeuw".

Museum De Paviljoens
De Paviljoens zijn oorspronkelijk gebouwd door de Belgische architecten Paul Robbrecht en Hilde Daem als tijdelijke tentoonstellingsruimte voor de Documenta IX van 1992 in het Duitse Kassel. Twee jaar later zijn zij verplaatst naar Almere Stad, waar het paviljoenscomplex dient als ruimte voor Museum De Paviljoens.

Kootwijkerzand
Zaterdag 3 april heb ik deelgenomen aan de Workshop landschapsfotografie van Loulou in het Kootwijkerzand. Het Kootwijkerzand is een stuifzandgebied in de Nederlandse provincie Gelderland. Het is het grootste stuifzandgebied van Europa. Het natuurreservaat is 700 hectare groot en ligt op het westelijk deel van de Veluwe, in de nabijheid van Kootwijk, het Harskampse Zand en Radio Kootwijk.
Om het zand in beweging te houden moeten regelmatig beheersmaatregelen genomen worden, omdat anders door mosvorming het zand vastgelegd wordt. Dit is een gevolg van het neerslaan van stikstof uit de lucht. Algen, mossen, korstmossen en hogere planten kunnen zo extra hard groeien in het van nature arme zand. Kenmerkend voor het Kootwijkerzand zijn de grillig gevormde vliegdennen.

Radio Kootwijk
Radio Kootwijk is een voormalig zenderpark dat in de 20^e eeuw een belangrijke communicatieverbinding vormde tussen Nederland en haar toenmalige koloniën, met name Nederlands-Indië. Het werd gebouwd vanaf 1918. Ook werden er voor werknemers woningen gebouwd, die samen het gelijknamige dorp gingen vormen.
Het monumentale voormalige hoofdzendergebouw Gebouw A in art deco stijl - ook wel de Kathedraal genoemd - is geheel opgetrokken uit gewapend betond. Gebouw A werd ontworpen door de architect J.M. Luthmann.

Raadhuis Hilversum
Het Raadhuis van Hilversum is het gemeentehuis van de gemeente Hilversum. Het is gebouwd naar een ontwerp van de toenmalige stadsarchitect en directeur van de dienst publieke werken van de gemeente, Willem Marinus Dudok in de periode 1928-1931.
Dudok wordt wel gezien als de architect, die de vroeg 20^e eeuwse Nederlandse stromingen het best wist te combineren. In de onmiskenbare, eigen 'Dudok-stijl' zijn sporen te zien van de School van Berlage, de Amsterdamse School, Het Nieuwe Bouwen en De Stijl.
Het Raadhuis toont dat Dudok met verspringende bouwblokken een compositie en een schaduwwerking realiseerde, die de gevels zeer levendig maken. Hij verzorgde alles tot in detail. Zo ontwikkelde hij voor dit gebouw een speciale platte baksteen, die hij met extra dikke voegen liet metselen. Voorts bracht hij allerlei accenten aan met behulp van fel gekleurde tegels en dekstenen.

Een berg Zaanse huisjes
Fusion-architectuur noemt architect Wilfried van Winden zelf zijn spraakmakende ontwerp voor een hotel in Zaandam, dat bestaat uit een veertig meter hoge stapeling van traditionele Zaanse huisjes.
Fusion staat voor een inventieve wijze van het verbinden van heden met verleden, van traditie met vernieuwing en van high en low culture. Daaruit ontstaat een nieuwe expressie, die beantwoordt aan specifieke lokale gewoonten en tegelijkertijd universeel is.
Het hotel bestaat uit bijna zeventig losse huisjes, uitgevoerd in vier kleuren Zaans groen. Dissonant is het blauwe huis in een bovenhoek, dat is geïnspireerd op het gelijknamige schilderij dat Claude Monet in 1871 in Zaandam schilderde.

Het blauwe huis in Zaandam, Claude Monet, Olieverf op doek 45,7 x 67 cm, 1871

Kapitein Nemo op Oosterdokseiland Deel 2
Voor het vervolg op de fotoreportage "Kapitein Nemo op Oosterdokseiland" van 4 mei 2008 ben ik weer in de huid gekropen van Kapitein Nemo.
Op het Oosterdokseiland, in het hart van Amsterdam, verrijst binnenkort onder de naam ODE een nieuw stuk stad. Het Stedelijk Museum is inmiddels vertrokken uit deze tijdelijke huisvesting en van de toren van het voormalige hoofdkantoor van de PTT zal binnenkort ook niets meer van over zijn.

Almere Muziekwijk Lentebloesem
Lentebloesem langs het fietspad bij winkelcentrum Muziekwijk in Almere Stad. De bomen staan een paar weken per jaar vol in bloei en bezitten dan roze en witte bloemen. Het lijkt net of je opeens door een tunnel begeeft; een prachtig gewelf over je heen.

Lelystad aankleden door Christo
Lelystad aankleden door Christo - een Bulgaarse landschapskunstenaar die bekend stond om grote opvallende bouwwerken of landschappen met doek of andere stof 'aan te kleden', wat leidde tot abastractie van deze onderwerpen - is de eerste gedachte die bij me opkomt bij mijn bezoek aan het saaie stadshart van Lelystad.
Middenin het stadshart staat het nieuwe Agoratheater ontworpen door architectenbureau UNStudio. De gefacetteerde buitenkant is uitgevoerd in aluminium platen, al dan niet geperforeerd, en in diverse tinten oranje en rood.
En dan vind je vlak bij het station de Zilverparkkade een aaneengesloten rij gebouwen van diverse architecten en uiteenlopende stijl. Adriaan Geuze van West 8 heeft het masterplan ontwikkeld voor deze kantoor- en woonlocatie.

Laboratorium Voedsel en Warenautoriteit
Parallel aan de spoorlijn Rotterdam-Dordrecht staat het gebouw van Laboratorium Voedsel en Warenautoriteit in Zwijndrecht, dat bestaat uit kantoorruimte, laboratoria en een onderzoekshal. Dit gebouw is ontworpen door architectenbureau Venhoeven C.S (Ton Venhoeven).
Het vrij gesloten volume waaiert uit aan de oostzijde. Hier heeft het transparante koppen met horizontale zonwering. Het gebouw heeft een gladde huis van aluminium. De verschillende onderdelen, de kantoorruimtes en laboratoria, zijn van elkaar gescheiden door vides. Door het verschil in verdiepingshoogte ontstaan er splitlevel-achtige oplossingen.

Nieuwe Luxor theater
Centraal op de Kop van Zuid in Rotterdam, aan de voet van de Erasmusbrug, ligt aan het Wilhelminaplein het Nieuwe Luxor Theater. Het zeer moderne theater ontworpen door de Australische architect Peter Wilson, is bekleed met warmrode eterniet beplating waardoor het gebouw allure krijgt.
Op de hoek aan het Wilhelminaplein is een lichtreclame aangebracht met hiervoor speciaal ontwikkelde lettertype "LUXOR". Zeer verrassend is de expeditiestraat die in het gebouw is opgenomen. Deze straat is verborgen achter de oranje V-vormige kolommen en loopt d.m.v. een hellingbaan het gebouw in.

Stadslandgoed de Kemphaan
Stadslandgoed de Kemphaan is een park dat bestaat uit diverse natuurinitiatieven, waaronder een (kinder)boerderij, een wandelgebied, een natuur-informatiecentrum en parklandschappen. Ook werd er een gebouw met moderne architectuur en gebruik van natuurlijke materialen neergezet, waarin, naast kantoorruimte, ook een brasserie werd gevestigd. Het landgoed is opgezet om de bevolking van Almere de gelegenheid te geven kennis te maken met de natuur.

Kantorencomplex l'Hermitage
De skyline van Almere gaat met het project L'Hermitage drastisch veranderen. Drie kantoorgebouwen en een ondergrondse parkeergarage staan gepland in het centrum van de stad en hebben in het totaal een oppervlakte van maar liefst 100.000 m², hetgeen overeenkomt met een werkbare ruimte van dertien voetbalvelden.
Deze kantoren bestaan uit verschillende bouwlagen en verspringen ten opzichte van elkaar. L'Hermitage zorgt met zijn imposante hoogte en omvang voor een bijzonder contrast met de omgeving. In de voet van de gebouwen komen diverse publieke voorzieningen, zoals (bedrijfs-) restaurants, cafés, een kantoorboekhandel, vergadercentra, et cetera. De lobby's van de gebouwen lopen door in het park, waar ze uitmonden in een terras. De begane grond wordt hierdoor een levendige en toegankelijke overgang tussen station en park.
De drie gebouwen van het project zijn in opdracht van Eurocommerce Deventer door drie verschillende architecten ontworpen:

Carlton: De hoogste van L'Hermitage is gebouw Carlton; ontworpen door Diederick Dam. Dit gebouw wordt tevens als WTC (World Trade Centre) in gebruik genomen. Het gebouw heeft 28 verdiepingen, is 120 meter hoog en heeft een oppervlakte van 37.000 m².
Martinez: Het middelste gebouw van L'hermitage, Martinez, is tevens het laagste; ontworpen door ZZDP Architecten. Met 22 verdiepingen is de toren 70 meter hoog en heeft een oppervlakte van 24.000 m².
Majestic: Het derde gebouw van L'Hermitage, Majestic, is opgebouwd uit verschillende blokken; ontworpen door Architecten Cie. Majestic is 85 meter hoog, heeft 22 verdiepingen en een oppervlakte van 26.000 m².

Openluchtmuseum Arnhem
Bier in huys, bier daer buyten.
Bier in backen, bier in fluyten,
Bier is dranck voor alle man,
drinckt dat maer drincken kan.

Landgoed Zonnestraal
Tussen Hilversum en Loosdrecht ligt Landgoed Zonnestraal, een prachtig landgoed omgeven door 120 hectare bos. Temidden van deze natuur ligt het voormalige sanatorium Zonnestraal uit 1928, een hagelwit complex van de beroemde architect Jan Duiker.
Sanatorium Zonnestraal was een sanatorium in de Nederlandse gemeente Hilversum. Het complex was oorspronkelijk bestemd voor diamantslijpers die tuberculose hadden opgelopen. Het werd in 1925 ontworpen door de architect Jan Duiker, in samenwerking met Bernard Bijvoet en Jan Gerko Wiebenga.
Zonnestraal is gebouwd in beton, met stalen raamsponningen en enkel glas. Duiker heeft zijn standaardkleuren gebruikt: wit, zwart en een specifieke kleur lichtblauw, het zogenoemde "Duiker-blauw". Het complex is een beroemd voorbeeld van het Nieuwe Bouwen uit de 20^e eeuw.

Stoomgemaal De Cruquius
Het gezichtsverlies door de Belgische onafhankelijkheid in 1830 en twee gevaarlijke stormen in 1834 en 1836 deden Koning Willem I in 1837 besluiten tot het instellen van een staatscommissie die de droogmakingsplannen van het Haarlemmermeer moest beoordelen. En onmiddellijk ontbrandde een felle strijd tussen de voorvechters van de windmolen en die van de stoommachine. De strijd tussen wind en stoom werd door Koning Willem I beslecht ten gunste van de vooruitgang. De droogmaking op stoomkracht werd een prestigeproject dat Nederland het industriële tijdperk inloodste. Men had uitgerekend dat er drie stoomgemalen nodig waren om het meer leeg te malen. Na drie jaar en 3 maanden was 800 miljoen kubieke meter water opgepompt. De Staatscourant van juli 1852 kopte: De Meer is droog! In totaal kostte de droogmaking ruim 10 miljoen gulden.
Gemaal De Cruquius uit 1849 is een van de drie gemalen - samen met de stoomgemalen Leeghwater en Lijnden - waarmee de Haarlemmermeer tussen 1849 en 1852 is ingepolderd. Het gemaal is daarna nooit gemoderniseerd en is in 1933 buiten werking gesteld. Het is genoemd naar de Nederlandse waterbouwkundige Nicolaus Samuelis Cruquius, geboren als Nicolaas Kruik in 1678 te Vlieland.
Alle drie de gemalen zijn gevestigd in neogotische gebouwen met elementen die typerend zijn voor deze stijl, zoals kantelen, zware steunberen, spitsbogen en rijk geornamenteerd traceerwerk. Ook binnen zijn neogotische elementen te vinden, zoals versierde gietijzeren trappen en pilaren. Van de drie gemalen is alleen de Cruquius in oorspronkelijke staat bewaard gebleven.

Pand van Aan de Stegge Bouw & Werktuigbouw
Aan de Stegge Bouw & Werktuigbouw is gevestigd in een opmerkelijk gebouw in Goor, dat is ontworpen in samenwerking met architect Barend Scherpbier. Op verzoek van de gebroeders Aan de Stegge heeft de heer Scherpbier zich laten inspireren door de beroemde Oostenrijkse architect Friedensreich Hundertwasser.
Ook elementen van het werk van de excentrieke Catalaanse architect Antoni Gaudí komen in het ontwerp terug. Het gebouw kenmerkt zich met name door het opvallende kleurgebruik, grillige vormen en gebroken tegels.

R.W. van de Wint - Project Nollen
De benaming De Nollen is al heel oud. Een nol is een opgewaaide zandheuvel of klein stuifduintje. Dat geeft een indicatie hoe het grootste deel van het gebied door wind en zee is gevormd. Het nollenterrein is in oorsprong een eilandje, dat vanaf de twaalfde eeuw is ontstaan. In 1610 werd de zanddijk tussen Huisduinen en Callantsoog aangelegd. Dat betekende een afsluiting van het Heersdiep en een sterke vermindering van de zandtoevoer naar de geïsoleerde duintjes op de vlakte. De opgestoven duingebieden kwamen binnenslands te liggen, en werden een opvallende verschijning in het vlakke land. Kunst- en natuurproject De Nollen kenmerkt zich door twee belangrijke cultuurhistorische waarden. Het gebied is een zeldzaam element in het Nederlandse landschap, omdat er bijna nergens meer een zo ver landinwaarts gelegen oogduincomplex is aan te treffen. Daarnaast bevinden zich vijfentwintig bunkers in dit oude binnenduingebied. Het is de zuidelijke uitloper van Fort Dirksz Admiraal en behoort tot de Stelling van Den Helder.
Aanvankelijk was Reindert Wepko (Ruud) van de Wint werkzaam als kunstschilder en nam hij als zodanig in 1977 deel aan documenta 6 in Kassel. Later begaf hij zich ook op het terrein van het beeldhouwen en de bouwkunst.
Van de Wint had zich in 1980 teruggetrokken in het oude binnenduintje De Nollen, nadat hij het exposeren in Europese musea achter zich had gelaten. Hier concentreerde hij zich op het maken van schilderingen, beelden en bouwsels in samenhang met het duinlandschap. De daar aanwezige bunkers, die nog dateerden uit de Tweede Wereldoorlog, hanteerde hij als artistiek uitgangspunt waar hij allerlei beeldhouwwerken, sommige cortèn-staal beelden van gigantisch formaat, aan toevoegde.
Vijfentwintig jaar lang heeft Van de Wint zich in De Nollen geconcentreerd op het creëren van de condities voor heel basale ervaringen van donker en licht, kleur, ruimte en maat, van verdieping en relativering. Wat begon als een artistiek experiment in dit oude, verwaarloosde binnenduingebiedje in Den Helder, groeide uit tot een 'totaalkunstwerk'.
Van de Wint is onder meer bekend door zijn schilderingen in de Tweede Kamer en plafondschilderingen in het stadhuis van Groningen en het werkpaleis van Koningin Beatrix, Paleis Noordeinde.

Den Haag Sculptuur - Manolo Valdés
Diego Velázquez, La reina Isabel de Francia a caballo, Olieverf op doek, 301 cm × 314 cm, ca. 1629

Diego Velázquez, La reina Isabel de Francia a caballo, Olieverf op doek, 301 cm × 314 cm, ca. 1629

Manolo Valdés is een van de meest vooraanstaande kunstenaars van Spanje. In de jaren zestig was hij lid van de Spaanse pop-art groep "Equipo Crónicas". Tegenwoordig maakt hij monumentale werken, die vaak elementen van bekende kunstwerken in een nieuw licht plaatsen.
Zijn verfijnde, expressieve stijl richt zich vaak op kunstgeschiedenis gerelateerde onderwerpen, maar zonder de politieke boventonen en gladde schilderstijl die karakteristiek was voor het werk van de Equipo Crónicas. Door figuren van welbekende kunstwerken uit te lichten, laat hij deze bekende figuren herleven door ze uit hun originele context te halen. Zowel in zijn schilderijen als zijn beelden, blaast hij de figuren op, geeft ze abstract weer en minimaliseert de details, terwijl Valdés ruwe penseelstreken en ongebruikelijke materialen toevoegt. Valdés houdt van structuur en gaat in zijn beeldhouwkunst op dezelfde manier te werk als bij het schilderen. Zoals hij nooit een wit doek gebruikt bij het schilderen, zo begint hij evenmin met een steriel blok als basis voor een beeldhouwwerk.
Manolo Valdés, Dama a caballo con manto azul, Olieverf op jute, 228,6 cm x 187,96 cm, 2008

Manolo Valdés, Dama a caballo con manto azul, Olieverf op jute, 228,6 cm x 187,96 cm, 2008

Dama A Caballo (dame te paard) is een personage van Velázquez dat door Valdés tot icoon is omgevormd. Uitgangspunt is het portret van Isabel de Francia (ca. 1629), een doek waarmee Velázquez zich volgens kenners slechts beperkt heeft beziggehouden; misschien heeft hij alleen de achterhand en het hoofd van het paard geschilderd. Maar de structuur van het portret is ongetwijfeld van hem afkomstig. En dat is wat Valdés eruit haalt: een structuur waarbinnen geportretteerde en paard een gezamelijke pose aannemen, een eenheid vormen. Eerst transformeert Valdés deze op doek, vervolgens geeft hij haar vorm in zijn sculpturale werk.

Atelier Van Lieshout in de Onderzeebootloods - Infernopolis
Een voormalige Onderzeebootloods - onderdeel van de voormalige Rotterdamsche Droogdok Maatschappij (RDM) op Heijplaat - in de haven van Rotterdam is omgetoverd tot de grootste expositieruimte van Nederland. Museum Boijmans Van Beuningen heeft Atelier Van Lieshout uitgenodigd om het spits af te bijten met de spectaculaire tentoonstelling Infernopolis. In de loods van bijna 5000 m² groot heeft Atelier Van Lieshout een huiveringwekkende setting gecreëerd, waarin medische instrumenten, vacuümpompen, silo's, schedels, skeletten, reusachtige spermacellen en de hoofdrol spelen.
De tentoonstelling Infernopolis leidt u langs sinistere installaties en taferelen waarin de grenzen tussen goed en kwaad, leven en dood, realiteit en fictie zijn opgeheven. De fascinatie van Atelier Van Lieshout voor systemen is duidelijk te zien in het kunstwerk The Technocrat (2003-2004). Dit kunstwerk bestaat uit allerhande werktuigen, containers, bedden en destilleerketels.